กวี/กระวาด : บทเลียน

ภายหลังตวัดแมลงเม่าเข้าปาก
จิ้งจกตัวนั้นนึกกระหยิ่มในใจ
ที่เหยื่อของมันไม่เรียนรู้
จากประวัติศาสตร์เผ่าพันธุ์
ก่อนที่มันจะคลานไป
ให้ประตูทับจนไส้ไหล.

กวี/กระวาด :เจ้าทุกข์

เมื่อมองว่า “เวลา” เป็นสิ่งชั่วช้า

เราจึงต้อง “ฆ่าเวลา”

เมื่อเห็นว่า “ชีวิต” เป็นศัตรู

เราจึงต้อง “สู้ชีวิต”

เช่นนี้เอง…

โมงยามแห่งความทุกข์ตรม

จึงผ่านชีวิตเราไปอย่างเชื่องช้า