นิทานพริบตา : รักข้ามฟ้า

“ซูซาน” เป็นสาวชาวอังกฤษ เธอเดินทางมาท่องเที่ยวที่เมืองไทย ไกด์พาเธอเที่ยวชมวัด วัง ทะเล ภูเขา และป่าไม้ เธอหลงใหลธรรมชาติของเมืองไทยมาก จึงขอตั้งแคมป์ค้างแรมในป่าหลายคืน “ริชาร์ด” คู่หมั้นของเธอโทรทางไกลมาจากต่างประเทศ ขอให้เธอกลับบ้านเธอก็ไม่สนใจ

ระหว่างเดินป่าในวันหนึ่ง เธอชมนกชมไม้เสียเพลิน จนกระทั่งพบว่าตนเองหลงทางกับคณะเพื่อนฝูง เธอเดินทางอีกหลายกิโลเพื่อกลับไปที่แคมป์ปรากฏว่าไม่สำเร็จ ค่ำลงจำเป็นต้องค้างในป่า เสือเกือบจะขย้ำเธอเป็นอาหารเสียแล้วถ้า “พงัน”เงาะป่าซาไกไม่ออกมาพบเธอเสียก่อน แล้วช่วยเธอออกจากกรงเล็บสัตว์ร้ายตัวนั้นมาได้

ทั้งสองตกหลุมรักกันในเวลาอันรวดเร็ว และตกลงจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน พงันพาซูซานไปพบพ่อแม่ของเขาที่เผ่า ไม่มีใครยอมรับเรื่องนี้

“หล่อนมาจากเมืองศิวิไล แล้วเราเป็นใคร ใช้ชีวิตร่วมกัน ครอบครัวและสังคมของหล่อนมีแต่จะดูถูกเจ้า...” พ่อของพงันบอก

ซูซานโทรทางไกลไปหาแม่

“แม่รับเรื่องนี้ไม่ได้ แกรีบทิ้งเจ้านั่น แล้วกลับมาแต่งงานกับคู่หมั้นของแกซะ” แม่ของซูซานกล่าวทิ้งท้าย

ครอบครัวของทั้ง 2 ฝ่ายไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่ทั้งสองจะครองคู่กัน ซูซานและพงันจึงหนีตามกันไปพบฤาษีในป่า เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

“เจ้าแน่ใจนะว่าต้องการอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”ฤาษีถาม

“เราแน่ใจ” ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน

ฤาษีจึงร่ายมนต์เสกให้ ทั้งสองกลายเป็นผลไม้

ฉะนั้นใครก็ตามที่พบ “ฝรั่ง” กับ “เงาะ” ที่ตลาด ช่วยซื้อมันกลับมาจัดอยู่ในถาดผลไม้เดียวกันด้วย เพื่อเห็นแก่ความรักของทั้งคู่เถอะ.

หมายเหตุ ริชาร์ดบินมาตามซูซานถึงเมืองไทย แต่พบแก๊งค์ต้มตุ๋นหลอกจนหมดตัว ถึงกระนั้นก็แบกเป้ซมซานมาพบฤาษีจนได้ เมื่อเล่าเรื่องให้ฟังจนหมดฤาษีก็เสกให้เขากลายเป็น “ฝรั่งขี้นก”

นิทานพริบตา : คนรักเก่า

“พวงมาลัย” ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากดอกไม้หลายชนิด สวยงามและส่งกลิ่นหอมจรุงใจ บางคนก็นำมันไปไหว้พระ บางคนก็นำไปให้คนที่เคารพรัก

มีพวงมาลัย 2 พวงเป็นคู่รักกัน มันมีความสุขมาก เพราะกำลังเข้าสู่พิธีแต่งงาน อันหนึ่งจะได้คล้องคอเจ้าบ่าว อีกอันหนึ่งจะไปคล้องคอเจ้าสาว

ที่สี่แยกไฟแดง คนที่ถือพวงมาลัยไปงานแต่งงานถูกรถชน พวงมาลัยพวงหนึ่งถูกล้อรถยนต์บดขยี้เป็นชิ้นๆ พวงมาลัยอีกพวงที่เหลือเศร้าโศกเสียใจปริ่มใจจะขาด

หลายวันผ่านไป พวง “มาลัยดอกไม้สาว” ไม่ได้เข้าพิธีวิวาห์ มันถูกนำมาเร่ขายที่ริมถนน ไม่มีใครสนใจ จนกระทั่งรถยนต์คันหนึ่งจอดซื้อ แล้วนำไปแขวนไว้ที่กระจกรถ

ที่กระจกมองหลังรถ พวงมาลัยดอกไม้สาวได้พบกับคนรักเก่าของหล่อนอีกครั้ง เขากลับชาติมาเกิดเป็น “พวงมาลัยรถยนต์” เพื่อบังคับทิศทางของรถไม่ให้ชนใครง่ายๆอีกต่อไป

แล้วทั้งสองก็ครองรักกันอย่างมีความสุข (ภายในห้องโดยสารรถยนต์).

นิทานพริบตา : ฝนดาว

วันหนึ่ง...เมื่อฝนตกลงมาเป็นดาว

โดนนักศึกษา เธอกลายเป็นดาวมหาวิทยาลัย

โดนนักร้อง เธอกลายเป็นนักร้องดาวรุ่ง

โดนดารา เธอกลายเป็นดาวค้างฟ้า

โดนทหาร เขาได้เลื่อนยศ เลื่อนตำแหน่ง มีดาวมากมายที่ไหล่

โดนนักเรียนที่ตั้งใจเรียน เด็กคนนั้นได้ 5 ดาวในสมุดการบ้าน

โดนไก่ กลายเป็นไก่ย่าง 5 ดาว

โดนไข่ กลายเป็นไข่ดาว

โดนเสือ กลายเป็นเสือดาว

โดนปลา กลายเป็นปลาดาว

(ดีที่หมาแมวหนีทัน ไม่อย่างนั้นได้มีแมวดาวและหมาดาวไปแล้ว)

ท้องฟ้ามืดมิด เพราะดาวหล่นมาหมดฟ้า

เราทุกคนต้องช่วยกันทำความดี

เพื่อที่ความดีจะได้ไปจุดแสงสว่างบนท้องฟ้า กลายเป็นดวงดาว

แล้ววันหนึ่ง เมื่อเราต้องการเป็นเลิศในเรื่องใด ก็จงอธิฐาน

ในวันที่ฝนตกมาเป็นดวงดาว(นะจ๊ะ)

นิทานพริบตา : สมุดวิเศษ

นานมาแล้ว...

พระโอรสหนูจากเมือง “เมาส์ธานี”เดินทางไกลมายังป่าลึก เพื่อศึกษาวิชากับพระอาจารย์ ภายหลังสำเร็จการศึกษา พระอาจารย์มอบสมุดโน้ตหนึ่งเล่ม กุญแจหนึ่งดอก แล้วบอกกับพระโอรสหนูว่า นี่คือของวิเศษที่จะตอบคำถามเจ้าได้ทุกเรื่อง ทำงานหลายๆอย่างแทนเจ้า และพาเจ้าไปยังที่ต่างๆได้ทุกที่

“แต่อย่าเปิดสมุดเล่มนี้จนกว่าจะถึงเมืองของเจ้า” พระอาจารย์สั่งเป็นครั้งสุดท้าย

พระโอรสหนูจากมาด้วยความพิศวง สมุดเล็กๆเล่มนี้กับกุญแจหนึ่งดอกจะทำอย่างที่พระอาจารย์ว่าได้อย่างไร ทว่าเก็บความสงสัยไว้แล้วเดินทางต่อ จนกระทั่งเจอชายคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส พระโอรสหนูจึงเข้าไปช่วยปฐมพยาบาลจนชายคนนั้นฟื้น

ชายคนนั้นเล่าว่าตนเองชื่อ “จันทรโครพ” ถูกโจรป่าทำร้าย แย่ง “พระอบ” และภรรยาไป พระโอรสหนูก็เล่าเรื่องของตนเองบ้าง

จันทรโครพฟังจบแล้วก็ยุให้พระโอรสหนูเปิดสมุดโน้ต

“ท่านคิดดู ถ้าเผื่อว่าพระอาจารย์ท่านหยิบสมุดผิดเล่ม ไม่ได้เป็นของวิเศษอย่างที่ว่าท่านต้องเสียเวลาเดินทางกลับมาเปลี่ยนอีกนะ”

พระโอรสหนูหลงเชื่อเปิดสมุดออก ปรากฏแสงสว่างวาบไปทั่วทั้งป่า มนต์วิเศษที่พระอาจารย์ร่ายมากับสมุดโน้ตบันดาลให้ สมุดบันทึกและกุญแจดอกนั้นเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นอุปกรณ์อิเล็คโทรนิก รวมทั้งพระโอรสหนูก็กลายเป็นวัตถุพลาสติกไปเสียแล้ว

จันทรโครพเก็บอุปกรณ์ทั้ง 3 อย่างกลับเมือง แล้วเรียนรู้วิธีใช้ โน้ตบุ๊ค (Notebook) , คีย์บอร์ด (keyboard), และเมาส์ (mouse) จนชำนาญ แล้วใช้สิ่งนี้ท่องไปยังโลกอินเตอร์เน็ต แหล่งเรียนรู้อันไม่รู้จบ จากนั้นจึงใช้ความรู้เหล่านั้นมาพัฒนาบ้านเมืองของตนจนเจริญก้าวหน้า

หลงลืมเรื่องราวของนางโมราและโจรป่าไปเสียสิ้น

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา…

................................................................................................................

ปล. นิทานเรื่องนี้ไม่สอนอะไรเลย เพราะสอนแล้วก็ไม่รู้จักจำ ดูพระโอรสหนู และจันทรโครพเป็นตัวอย่าง

นิทานพริบตา : การหายไปของ ฅ.คน

คอไก่

คอเป็ด

คอห่าน

คอควาย

และ คอฅน

พระเจ้ากำลังตัดสินใจว่าจะเลือกคอแบบไหนมาติดบนไหล่ของสิ่งมีชีวิตที่ยืนด้วย 2 เท้า หลังตั้งฉากกับพื้นโลกดีหนอ

คอไก่ อื่ม...หัวดูเล็กไป คอเป็ด ปากแบนๆน่าเกลียดจัง คอห่านก็คอยาวไป คอควายหัวเบอเร่อเบอร่า เอาคอฅนนี่แหละใส่ลงไปดูเข้าทีที่สุด

แล้วพระเจ้าก็ทรงติดคอมนุษย์เข้ากับร่างกายทีละคน ๆ ๆ ไปเรื่อยๆ มนุษย์อ้วนคนหนึ่งไม่พอใจคอของตนเองจึงทำหนังสือประท้วงพระเจ้า เขาอยากได้คอใหม่ที่ไฉไลกว่าเดิม

เหน็ดเหนื่อยจากภารกิจสร้างโลกและสิ่งมีชีวิต ยังต้องมารับมือกับหนังสือร้องเรียนเรื่องไร้สาระ เพราะความไม่พอใจของคนบางคนอีก

ด้วยความโมโห พระเจ้าจึงเสกให้...

“คอฅน” ไม่ปรากฏอยู่บนร่างกายของ “คนอ้วน” และใน “หนังสือ” ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา.

นิทานพริบตา : มนต์รักแม่สี

“เหลือง”เป็นสาวสวยไฮโซที่หนุ่มๆมากมายหมายปอง แต่สุดท้ายหล่อนก็เลือกแต่งงานไปกับ “แดง” นักการเมืองผู้เรืองอำนาจ หล่อนให้กำเนิดเด็กน้อยน่ารักนามว่า “ส้ม”

ต่อมามีข่าวลือหนาหูว่าแดงนอกใจเหลือง แอบไปมีกิ๊ก เหลืองทนไม่ได้ขอแยกทางกับแดงโดยไม่ต้องไต่สวนหาความจริง

ม่ายสาวเสน่ห์แรงอย่างเหลืองเฉิดฉายในวงสังคมตามลำพังได้ไม่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจแต่งงานกับนักธุรกิจหนุ่มชื่อ “น้ำเงิน” แล้วให้กำเนิดบุตรชื่อ “เขียว”

ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกครั้งเมื่อเหลืองเริ่มระแคะระคายว่าน้ำเงินกำลังเป็นอื่น แอบซ่อนใครบางคนไว้

คราวนี้เหลืองไม่วู่วามเหมือนครั้งแรก ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาว่ามันผู้นั้นเป็นใคร หล่อนจึงแอบสะกดรอยตามสามีออกไปจนกระทั่งรู้ความจริงที่ทำให้หล่อนแทบเสียสติ

น้ำเงินอยู่กินกันกับแดงมาหลายปีแล้ว แถมยังให้กำเนิดบุตรชื่อ “ม่วง”

แล้วครอบครัวนี้ก็ผสมสีขยายเผ่าพันธุ์ออกไป กลายเป็นเฉดสีต่างๆมากมาย อย่างไม่มีที่สิ้นสุด.